Op maandagmiddag 15 december 2025 kwamen ervaringsdeskundigen, initiatiefnemers, professionals en bondgenoten samen in de Keizersgrachtkerk voor een netwerkbijeenkomst van het Amsterdams Netwerk Ervaringskennis (ANE), in het kader van KEES – kennisontwikkeling en erkenning van ervaringskennis en ervaringsdeskundigheid.
De bijeenkomst stond in het teken van oogsten: het ophalen van ervaringen, inzichten en voorbeelden die laten zien hoe ervaringsdeskundigheid verschil maakt, welke voorwaarden daarvoor nodig zijn en hoe dit leidt tot systeemcorrectie. De opbrengst van deze middag vormt input voor de KEES-prijs en voor verdere versterking van het netwerk.
Binnenkomen en landen
Vanaf 12.30 uur druppelden de deelnemers binnen in de tuinzaal van de Keizersgrachtkerk. Tijdens de gezamenlijke lunch was er ruimte om bij te praten, nieuwe gezichten te ontmoeten en alvast voorzichtig te verkennen wat iedereen had meegenomen aan ervaringen. De sfeer was open en betrokken; veel aanwezigen kenden elkaar al via het netwerk, maar er waren ook nieuwe deelnemers die via initiatieven of samenwerkingspartners waren aangesloten.
Opening: waarom we hier zijn
Om 13.00 uur opende voorzitter Dini de bijeenkomst. Zij schetste het doel van de middag: samen onderzoeken waarom en hoe ervaringsdeskundigheid impact heeft, en hoe die impact verder kan worden vergroot. Daarbij benoemde zij expliciet de drie centrale vragen die als rode draad door de middag liepen:
- Hoe maken ervaringsdeskundigen het verschil?
- Wat zijn de condities of voorwaarden voor dit succes?
- Welke voorbeelden zijn er van systeemcorrectie door ervaringsdeskundigen?
Dini lichtte de werkwijze toe en nodigde iedereen uit om vooral concreet en vanuit ervaring te spreken, niet om gelijk te krijgen, maar om samen te begrijpen.
Het gesprek openen met verhalen
Om het thema te laden volgden korte interviews met initiatiefnemers Martin en Jamaa, en met ervaringsdeskundigen die zelf baat hebben (gehad) bij initiatieven die binnen KEES een rol spelen. Deze persoonlijke verhalen maakten direct zichtbaar waar het in de middag om zou gaan: hoe individuele ervaringen, wanneer ze serieus worden genomen, kunnen uitgroeien tot collectieve kennis die systemen bevraagt en bijstuurt.
Groepsgesprekken: ervaringskennis zichtbaar maken
Vanaf 13.15 uur gingen de deelnemers uiteen in kleinere groepen, begeleid door tandems. Aan de hand van praatplaten werd intensief gewerkt aan het beantwoorden van de drie centrale vragen .
In de gesprekken werd duidelijk dat ervaringsdeskundigen het verschil maken door hun eigen ervaringen te delen op een manier die normaliseert en verbindt. Zij brengen perspectieven in die vaak ontbreken in beleid en organisatiepraktijken. Niet door harder te roepen, maar door het menselijke verhaal centraal te zetten. Veel deelnemers benoemden hoe ervaringsdeskundigen bruggen slaan tussen leefwereld en systeem, en hoe zij helpen om de scherpe wij-zij-tegenstellingen te verzachten.
Tegelijkertijd werd benadrukt dat dit alleen lukt als de omstandigheden kloppen. Succes vraagt om ruimte, vertrouwen en gelijkwaardigheid. Ervaringsdeskundigen moeten niet worden ingezet als illustratie of ‘extraatje’, maar als volwaardige gesprekspartner. Dat betekent tijd, duidelijke rollen, goede begeleiding en bestuurlijke rugdekking. In meerdere groepen werd benoemd hoe kwetsbaar ervaringsdeskundigheid wordt wanneer organisaties vooral gericht zijn op controle, productie en korte termijnresultaten.
Van ervaring naar systeemcorrectie
In het tweede deel van de groepsgesprekken lag de focus op systeemcorrectie: momenten waarop ervaringskennis daadwerkelijk leidt tot verandering in beleid, regels of werkwijzen. De voorbeelden die werden genoemd liepen uiteen, maar hadden een duidelijke overeenkomst. Het ging steeds om initiatieven die vanuit de leefwereld zijn ontstaan en zich niet vanzelfsprekend voegen naar bestaande systemen.
Initiatieven als Kunst aan Tafel, Meetellen, De Latei, De Deviant, SCIP en herstelgerichte praktijken rond Wilma Boevink werden genoemd als voorbeelden waarin ervaringsdeskundigheid leidt tot andere vragen, andere keuzes en soms ook andere uitkomsten. Niet door het systeem van binnenuit te perfectioneren, maar door het van buitenaf te bevragen en te verrijken.
Rondlopen en verbinden
Na de pauze was er ruimte om langs de verschillende praatplaten te lopen. De zaal veranderde in een informele tentoonstelling van ideeën, woorden en pijlen. Deelnemers herkenden elkaars inzichten, voegden aanvullingen toe en raakten met elkaar in gesprek. Juist in deze fase werd zichtbaar hoe individueel gedeelde ervaringen samen een collectief verhaal vormen.
Terugkoppeling en vooruitblik
In de gezamenlijke terugkoppeling werden de belangrijkste lijnen benoemd. Ervaringsdeskundigheid blijkt vooral krachtig wanneer zij:
- collectief wordt georganiseerd,
- duurzaam wordt ingebed,
- en wordt gekoppeld aan concrete veranderopgaven.
Dini sloot af met een blik vooruit. Nominaties voor de KEES-prijs blijven mogelijk tot eind januari, waarna een jury zich over de inzendingen zal buigen. De bijeenkomst van vandaag vormt daarmee geen eindpunt, maar een tussenstation in een langer proces van leren, verbinden en veranderen.
Nomineren kan hier.
Afsluiting
De middag werd muzikaal afgesloten door Noortje, waarna deelnemers nog bleven napraten. In de gesprekken klonk trots door, maar ook urgentie: de behoefte om ervaringskennis niet alleen te blijven delen, maar haar plek in systemen verder te versterken.
De KEES-netwerkbijeenkomst in de Keizersgrachtkerk liet zien dat ervaringskennis leeft, schuurt en beweegt — en dat juist daarin haar kracht ligt.
